12 jaar is 12 jaar blijft 12 jaar….

Los van het feit of de opgepakte verdachte Michael P. uit Zeewolde al dan niet schuldig is aan de verdwijning – of erger – van de 25 jarige Anne, blijft de maatschappelijke vraag hoe het toch in vredesnaam mogelijk is dat iemand die voor 16 jaar – en na hoger beroep – tot 12 jaar door de rechter werd veroordeeld al na 6 jaar vrij rondloopt.

Ook hier blijkt – helaas – dat gedogen tot chaos leidt. Waarom is een celstraf van 12 jaar niet gewoon een celstraf van precies 12 jaar. Dát is toch waar de toenmalige verdachte van een dubbele verkrachting tot werd veroordeeld.

Strafvermindering zou afgeschaft moeten worden, immers, wie een geldboete moet betalen komt niet weg met het betalen van de helft en het rode stoplicht op het kruispunt geldt echt als rood totdat het weer groen wordt. Hoe duidelijk kan het maar zijn. Hoe moeilijk kan het zijn?

Vandaag de dag bestaat in Nederland de kans dat iemand die tot 12 jaar is veroordeeld al na 6 jaar iemand laat verdwijnen. Of erger. Die ‘kans’ moet je als maatschappij niet willen lopen. Wie zich misdraagt krijgt straf en zit die straf uit. ‘Goed Gedrag’ of niet, want wat is nu eigenlijk ‘Goed Gedrag’ van iemand die zich voor zijn straf misdragen heeft en daarvoor – in dit geval – 12 jaar gevangenisstraf heeft gehad.

De re-socialisatiegedachte van – ongetwijfeld – de zachte sector ‘deskundigen’ heeft er nu met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid toe geleid dat een jonge vrouw verdwenen is. Of erger!

Respect is voor de afschaffing van strafvermindering.  Wie een geldboete krijgt betaalt zijn geldboete. Hélemaal én met kosten en rente als hij of zij dat niet doet. Wie 12 jaar krijgt van de rechter gaat 12 jaar zitten. En geen dag minder. 12 jaar is 12 jaar en blijft 12 jaar.